St.-Paulusgemeenschap

Malle - Zoersel

 

 

 

 

 

2010 - 2011: EEN ONGELOOFLIJK JAAR IS INGEZET ...  

Het nieuwe splashjaar is ingezet. Een jaar boordevol zang, plezier en gezellig samen zijn. Als jaarthema besloten we om aan te sluiten bij het jaarthema 2009-2010 van IJD; “ONGELOOFLIJK”. Om dit jaarthema te duiden, baseren we ons op de thematische duiding vanwege Gert Poelman (voorzitter IJD) in de jaarthemamap.

"ONGELOOFLIJK"... Zoveel intonaties, zoveel betekenissen kunnen eraan gegeven worden. Tijdens het komende jaar willen we dan ook graag met onze jongeren op verkenningstocht gaan doorheen geloven, een werkwoord met vele betekenissen. Je kan immers "iets geloven", "iemand geloven" of "in iemand geloven". Soms zeggen we zelfs "Ik geloof" zonder meer. Tijdens toffe spelmomenten, creatieve knutselactiviteiten, heerlijke kookworkshops, knallende optredens en ga zo nog maar even door, willen we samen met hen deze ongelooflijk spannende ontdekkingsreis aanvatten.  

Als we zeggen: ‘Ik geloof’, wat bedoelen we daar dan mee? Uitspreken ‘ik geloof’ kan heel veel verschillende ladingen krijgen. Je kan geloven in jezelf en anderen, in UFO’s, God of Mohammed. Wanneer wij tijdens de eucharistie spreken over het credo of over ‘ik geloof’, dan spreken we over het christelijke geloof. En zelfs dan is het niet altijd duidelijk wat dat ‘christelijk geloof’ eigenlijk is. Het is immers niet altijd gemakkelijk om ‘ja’ te zeggen op die christelijke geloofsboodschap. Als we zeggen: ‘Ik geloof’, dan zeggen we ja op drie zaken: ‘Ja’ op een bepaalde geloofsinhoud. We nemen dan aan dat Jezus geleefd heeft en is gestorven en verrezen, dat er eeuwig leven is, dat God een almachtige Vader is, dat er een heilige Geest is en een kerk. Dit is niet altijd zo gemakkelijk te vatten. We zeggen ‘Ja’ op iemand, op God’ die ons graag ziet. Het is dus uiteindelijk een ja zeggen op een relatie met Hem. Daarom steunt geloven op vertrouwen. Vertrouwen op mensen die we kennen en zien vraagt een groeiproces. Dat vertrouwen is des te belangrijker als het gaat over God, die we niet zomaar zien. Ten slotte zeggen we ‘Ja’ op betrouwbare mensen of getuigen. Wanneer we een nieuwtje te horen krijgen, hangt het feit of we er geloof aan hechten ten dele samen met de inhoud van het bericht (is het geloofwaardig?), maar we zullen zeker ook rekening houden met de bron van het nieuws (is hij/zij betrouwbaar) We hebben ons geloof immers ‘van horen zeggen’: begeleiders vertelden ons hun geloofsverhaal en in de Bijbel lezen we een hele reeks van mensen die ons iets vertellen over de weg die God met mensen gaat. “Geloof jij?”

Een centrale Bijbelse tekst over dit thema van geloven is ongetwijfeld de passage waar Jezus over water loopt (Mt. 14, 22-33). Deze tekst vormt de leidraad voor ons jaarthema.Op zaterdag 4 september stapten we tijdens de eerste jongerenactiviteit samen in de "SPLASH-boot" om onze tocht aan te vatten... Tijdens dit spel boordevol ludieke activiteiten, gebaseerd op bovenstaande lezing, reflecteerden de jongeren over hun eigen identiteit en die van de groep, ervoeren zij hoe het voelt om door mekaar geschud en opgevangen te worden en verwoordden zij naar elkaar toe wat het moeilijk maakt om groep te vormen. We gaan graag even in op de thema's die doorheen de avondactiviteit werden aangeraakt.

Geloof kan vergeleken worden met een tocht naar de overkant. De horizon is vaag en de andere oever is vaak nog niet in zicht. Er is geen vastgelegde route, maar er is een richting en een doel. En dat doel zet ons in beweging. We kunnen natuurlijk ook aan deze kant van de oever blijven, aan de kant van het vertrouwde, aan de kant van datgene wat ons bekend is. Naar de overkant gaan, vergt moed. Moed om te kiezen, moed om in beweging te komen. Toch moeten we onze angst voor het onbekende overwinnen, want de overtocht belooft ons een rijker en voller leven. Het engagement van onze jeugd om binnen een jongerenkoor te zingen, vergt moed.  Voor hen is het niet steeds eenvoudig om binnen hun peergroup te getuigen van hun geloof en lid te zijn van een kerkkoor. SPLASH, 'St Paulus Laughing and Singing Heralds' oftewel 'Sint Paulus lachende en zingende boodschappers', geeft hen de kans om al zingend en jubelend getuigenis te brengen...

Samen met deze jongeren die zich net van de vertrouwde kade hebben afgeduwd, vatten wij de tocht aan. We kijken verder dan het vertrouwde en speuren de horizon af op zoek naar nieuwe uitdagingen, nieuwe onbekende mensen die ons vergezellen op onze tocht. Tijdens een eerste kennismakingsspel leerden de jongeren elkaar beter kennen. Aan de hand van een stellingenspel kregen zij meer inzicht in wie zij zijn en waar zij voor staan: "Ben je de staart van een vlieger of een waslijn?", "Ben je een vallende ster of een vuurtoren op de top van een duin?", "Ben je een computertoetsenbord of een ganzenveer?", "Ben je een bord met opschrift verboden toegang of openbaar gebied?"... De jongeren wisten prachtige invullingen te geven aan de stellingen. Interpretaties verschilden, maar elke jongere luisterde geboeid naar de uitleg van de anderen. Zo werden de onbekenden vertrouwder en konden ze samen de reis verder aanvatten... Als doel van die reis verwoordden zij dat ze een hechte vriendengroep willen vormen waar plaats is voor iedereen, waar je aanvaard wordt zoals je bent en er openheid is naar iedereen. Ze kijken er naar uit om nieuwe liederen aan te leren en vol enthousiasme en uit volle borst de eucharistievieringen op te luisteren, waarna er genoten kan worden tijdens de supertoffe avondactiviteiten.

Eens we op weg zijn, ervaren we dat we ook wel dingen hebben moeten achterlaten. Sommige vrienden of familieleden volgen ons niet op onze tocht. Geloven vraagt dat we onze nek durven uitsteken. Dat willen, durven of kunnen we niet altijd. Soms denken we; "Waar ben ik nu aan begonnen?" Zoals liefde tussen twee mensen kan groeien, zo groeit ook ons geloof, met vallen en opstaan. Er moet aan gewerkt worden. Iedereen twijfelt wel eens en voelt zich soms machteloos, maar God blijft ons altijd nabij. Geloven is niet altijd even evident en soms lijkt alles tegen te zitten. De jongeren vormden storm op zee door elkaar dooreen te schudden en met water te besprenkelen en vertelden wat hun hindernissen waren binnen groepsvorming. Zij hoopten dat achterklap, ruzies, een rare sfeer, gezaag en uitsluiting hun gezamenlijke tocht niet zouden verhinderen.

Voor Petrus is de ervaring dat Jezus hem de hand reikt terwijl hij zinkt een topervaring, die hem doet volhouden. Jezus spreekt vertrouwde woorden: “wees niet bang”. Ook vandaag kunnen we Hem ontmoeten in een woord van een enthousiaste begeleider, het gebaar van een groepsgenoot… Tijdens een spel vlaggenstok, waarbij de vlag vervangen werd door een opgeblazen handschoen, vertelden de leden om beurt hoe zij zich gedragen voelen door de groep, over hun topervaringen. Eerlijkheid, openheid, begrip, humor, vriendschap en gezelligheid vormden daarbij de sleutelwoorden. Duidelijk werd dat ze de tocht niet alleen aan kunnen vangen. Wanneer we alleen varen, houden we het wellicht niet vol en halen we de overkant niet. We hebben Jezus nodig die ons de hand reikt en we hebben ook elkaar nodig.

En toch kies je uiteindelijk zelf of je gelovig wil zijn, of je vertrouwt, of je naar de overkant wil. Niemand wordt gedwongen om in de boot te stappen, iedereen is vrij zich bij een jongerengroep of SPLASH aan te sluiten. De diepste keuzes in ons leven maken we eigenlijk alleen (ons beroep, ons lief, ons geloof…) maar eens we een keuze gemaakt hebben, staan we er gelukkig niet alleen voor. Eén ding was zeker op het einde van de avond: We hadden er allemaal ongelooflijk veel zin in om er terug in te vliegen en samen de tocht aan te vatten!!!

(Bewerking op 'Thematische duiding: Ongelooflijk' door Gert Poelman, voorzitter IJD' uit de Jaarthemamap Plussers - Jokri 2009 - 2010)

Jongerenwerking SPLASH - ST.-PAULUSGEMEENSCHAP MALLE - ZOERSEL



Copyright © 2017. All Rights Reserved.